FOTOGRAFIJA I NJEN JEZIK

Abstract

U radu se nastoji objasniti priroda i jezik fotografije kao medija i pojedinačne slike, te njena realističnost i semiotičko značenje. Slično kao u tekstu, u kome se stvarnost kodira u opšte prihvaćene pisane simbole, tako i fotografija predstavlja pokušaj da se stvarnost kodira u prepoznatljive vizuelne simbole. Za ovo, u radu se ustanovljava, moraju postojati kompatibilni sistemi znakova i simbola kako kod onih koji sliku kodiraju tako i kod onih koji je čitaju.
Ukoliko takvi sistemi ne postoje, fotografija u različitim sredinama biva drugačije protumačena.
S druge strane, paradoks fotografije je u tome što ona počiva na opštem uverenju o njenoj objektivnoj/istinitoj vrednosti uprkos poznatoj činjenici da je fotografija podložna manipulaciji i prekrajanju, posebno uz pomoć kompjuterske grafike. Fotografija je, prema tome, pored što je objektivna istovremeno informativna (preslikava stvarnost) i ekspresivna (podložna prepravci, autorskoj stilizaciji, odabiru ugla snimanja i izboru plana, i sl.). Prisutna u mnogim segmentima savremenog društva, fotografija se posebno nametnula kao deo reklamnog diskursa, kontinuirano obogaćena novim dimenzijama.
Multimedijalni diskurs je jedinstven kôd zasnovan na eksploataciji, obradi i osmišljenom uključivanju zvukovnog i vizualnog momenta istovremeno na planu govora i pisma. Svoj oslonac je pronašao u sredstvima masovnih komunikacija s tehničkim mogućnostima obrade zvuka i slike i pridruživanja slike i zvuka jeziku. Za razliku od konvencionalnog ispisa, multimedijalni ispis više eksploatiše taj dvostruki kanal: unosi u pisani iskaz vrednosti govora navodeći recipijenta da otvori dvostruki kanal kako bi mogao iščitati postupke obrade vizuelnog i zvukovnog sloja jezičkog materijala, a ne samo leksičko-semantičkog i stvorio mogućnost interaktivnosti.